Rozdział 10

                                                                 ~ Bella ~

 Jeszcze nigdy w życiu nie jechałam tak szybko. Domy rozmazywały mi się przed oczami. Moim celem był jedynie jak najszybszy dojazd do szpitala. Nie mogłam dogonić swoich myśli... Czemu się na nich obraziłam ? To była durnota, tylko się o mnie martwili a ja na nich naskoczyłam. Głupia, głupia, głupia !!! Nie, stop, skup się na drodze bo zaraz nie będziesz jechała samochodem tylko karetką.
 W końcu dojechałam na miejsce. Wbiegłam do środka i od razu ruszyłam do recepcji. Oczywiście tradycja: "Pani z rodziny ?". I tak oto musiałam działać na własną rękę. Na szczęście spotkałam Sarah.
- Sarah, proszę powiedz mi gdzie jest Edward. - Błagałam ją. Byłam gotowa upaść na kolana.
- Chodź. - Pociągnęła mnie za rękę do windy. - Ed jest w ciężkim stanie, nie wiadomo jak to się skończy. - Powiedziała z ponurą miną.
- Co mu jest ?
- Nie wiem tego, zapytaj Adama albo Alice.
- Jesteś dziewczyną Adama i o nic się go nie zapytałaś ?
- Pytałam się, ale nic mi nie powiedział.
Wyszłyśmy z windy. Pod ostrym dyżurem stali Adam, Haleowie i Cullenowie. Matka Eda płakała. Podeszłam do nich razem z Sarah, i ze skruchą w głosie zwróciłam się do Alice i Emmeta.
- Bardzo was przepraszam, tak głupio się zachowałam...
- Nic się nie stało. - Odpowiedzieli mi.
Staliśmy tak bardzo długo, wpatrując się w drzwi ostrego dyżuru.
- Czemu... - Zapytałam ale mi przerwano.
- Eddie czuł się dobrze nie wiem czemu znowu... - Mama Eda powiedziała do mnie, ale nie zdążyła skończyć zdania bo zaniosła się większym płaczem.
  Nie zapytałam się o nic więcej, wiedziałam że to nie jest najlepszy moment.
- Bello, wracaj do domu twój ojciec pewnie się o ciebie martwi. - Przerwał ciszę doktor Cullen.
- Myślę że mogę zostać jeszcze trochę. - Mówiąc trochę mam na myśli długo.
Zostałam i dalej nie mieliśmy wiadomości o stanie Edwarda. Na korytarzu panowała grobowa cisza. Byliśmy zbyt przejęci żeby rozmawiać. Tata Eda też nic nie wiedział o jego stanie, mimo że był tu lekarzem. Jasper i Rosalie wyszli najwcześniej ze szpitala, musieli dokończyć projekt na jutro, niechętnie odeszli. Kiedy zaczęłam robić się śpiąca spojrzałam na zegar. Była dwudziesta trzecia. Powinnam już iść, ale nie chciałam. Nagle odezwał się pan Cullen.
- Emmet, Alice, Bree jedźcie już, mama was zawiezie, Bello też jedź z nimi.
- Ale...
- Zadzwonię do ciebie jakby coś się wydarzyło - Powiedział doktor Cullen. - Do was też. - Spojrzał na Adama i Sarah.
Nie miałam siły się sprzeczać, więc kiedy tylko Cullenowie wstali podążyłam za nimi. Mama Edwarda poprosiła o klucze od mojego samochodu bo sama przyjechała ze swoim mężem. Po dwudziestu minutach byłam w domu. Nie mogłam spać, męczyłam się w łóżku dobre kilka godzin. Cały czas myślami byłam przy Edwardzie i to spędzało mi sen z powiek. Postanowiłam nałożyć słuchawki na uszy i wsłuchana w melodię piosenki nie wiem kiedy odpłynęłam.